We moeten gaan
We moeten gaan,
de lucht trilt stil,
de aarde roept,
maar niet voor lang.
Een schip staat klaar,
een nieuwe wil,
een laatste blik,
een laatste zang.
Wat neem je mee,
wat laat je achter?
Een foto,
woorden,
een beetje tijd.
Een stem die zachter wordt en zachter,
een geur die in het stof verdwijnt.
Wie ga je missen,
wie blijft er?
Een hand,
een lach,
een oude droom.
Een kamer zonder jouw papier,
een naam gevangen in de stroom.
Wat hoop je te vinden,
wat wacht daar?
Een hemel zonder barsten,
zacht,
een plek waar niemand raakt,
maar waar de sterren zingen in de nacht.
We weten niet waarheen we gaan,
maar toch,
we blijven gaan, blijven, blijven gaan.
geschreven door Kris Dam, 14 jaar, woont in Bedum
