Hij begint zijn verhaal bescheiden, alsof het allemaal vanzelf is gegaan. Op vijftienjarige leeftijd ging hij, Roelof Kuil, al varen en bracht hij zes jaar door bij de marine, waar hij een ritme had van veertien dagen op zee en veertien dagen thuis. In 1971 trouwde hij, en rond die tijd begon ook zijn betrokkenheid bij het carnaval.
Wat begon als donateur groeide al snel uit tot iets veel groters. Binnen een jaar was hij voorzitter van de carnavalsvereniging, en in de jaren daarna vervulde hij vrijwel alle mogelijke functies. Zijn betrokkenheid beperkte zich niet alleen tot het carnaval. Hij zette zich ook in voor vakbondswerk en hielp veel mensen waar hij kon. Daarnaast werkte hij in zijn vrije tijd in het ziekenvervoer en reed hij regelmatig op de ambulance. Zijn inzet bij de EHBO leidde uiteindelijk tot functies als penningmeester, districtsvoorzitter van Groningen en zelfs een rol in het hoofdbestuur. Besturen en organiseren gaven hem duidelijk energie.
Na tientallen jaren van actieve inzet begon het tempo langzaam af te nemen. Op een gegeven moment had hij zelfs drie van de hoogste functies tegelijk, iets wat hij achteraf met een glimlach vertelt. Twee jaar geleden besloot hij definitief te stoppen. Gezondheid speelde daarin ook een rol. Twaalf jaar geleden werd hij geopereerd aan darmkanker en kreeg hij een stoma. Hoewel hij er lange tijd weinig last van had, begon het hem uiteindelijk toch te beperken in zijn dagelijkse leven. Rond zijn 75e besloot hij daarom dat het genoeg was geweest.
Zijn inzet is niet onopgemerkt gebleven. Voor zijn werk binnen het carnaval en de EHBO werd hij benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje-Nassau. Toch blijft hij nuchter onder die erkenning. Af en toe wordt hij nog gebeld voor advies, bijvoorbeeld over hoe bepaalde zaken vroeger werden aangepakt.
Als hij kijkt naar het carnaval van nu, ziet hij geen grote negatieve veranderingen. Volgens hem is de sfeer grotendeels hetzelfde gebleven. Wel merkt hij op dat het aantal leden een tijd lang terugliep, maar inmiddels weer begint te groeien. Dat stemt hem positief, omdat hij carnaval ziet als een belangrijk stukje cultuur dat mensen samenbrengt.
Het carnaval in Delfzijl verschilt volgens hem wel van dat in het zuiden van Nederland. Het is kleinschaliger en intiemer, maar volgens hem wordt er minstens zo hard gefeest. Juist die kleinschaligheid geeft het een eigen charme.
Aan jongeren die twijfelen om zich aan te sluiten bij een carnavalsvereniging heeft hij een duidelijke boodschap: gewoon doen. Volgens hem hoeft het helemaal niet veel tijd te kosten en gaat het er vooral om dat je ervan geniet. Zijn levensmotto vat hij krachtig samen: “Het leven is niet altijd feest.” Juist daarom is het belangrijk om de mooie momenten te koesteren, naar elkaar om te kijken en een beetje lief voor elkaar te zijn.
auteur & fotograaf Alieke Heikens



