het geluid van de orgel- en klokkentuin
Als je in de Eemsdelta rondloopt, zul je het ongetwijfeld weleens op de achtergrond hebben gehoord: het geluid van een klokkentoren. Het hoort bij de klank van de omgeving en is voor ons zo gewoon geworden dat we het amper nog registreren. Voor Adolph Rots hoort dit geluid er ook bij, maar het is voor hem zeer zeker niet gewoon.
Adolph werd geboren in Aalten, in de Achterhoek, en had in zijn jeugd al een voorliefde voor muziek. Via het kerkorgel vond hij zijn weg naar het klokkenspel.
“Orgel en carillon zijn instrumenten voor de gemeenschap,” vertelt hij. “Je speelt niet voor een kleine groep, maar voor iedereen. Je kunt niemand uitsluiten.”
Adolph werkte jarenlang als docent muzikale vorming aan de pedagogische academie in Appingedam en werd in 1982 stadsbeiaardier. Hij bespeelde onder andere de torens van Appingedam, Groningen en Winschoten. Tot op de dag van vandaag is hij nog actief als beiaardier in Appingedam.
De klokken waar Adolph op speelt maken deel uit van een rijke traditie in Groningen. De provincie staat bekend als de “orgeltuin van Europa”, met een uitzonderlijk grote hoeveelheid historische orgels en klokken. Toch zijn veel mensen zich daar nauwelijks van bewust.
“We hebben hier iets heel bijzonders,” zegt hij. “Maar we realiseren ons dat vaak niet.”
Voor Adolph draait het spelen niet om zichzelf, hij probeert muziek te laten horen die raakt. “Ik wil me niet profileren. Het gaat erom dat mensen mooie muziek horen.”
Die muziek kan van alles zijn: van klassieke stukken tot melodieën van bijvoorbeeld de Beatles. Soms laat hij zich inspireren door wat er in de wereld gebeurt. Zo probeert hij via zijn spel gevoelens over te brengen, zonder woorden, maar hoorbaar voor iedereen in de stad.
Hoewel het carillon letterlijk boven de mensen klinkt, is het onlosmakelijk verbonden met het dagelijks leven in de Eemsdelta. Er klinkt muziek zonder dat mensen erbij stilstaan. Maar we zouden juist eens letterlijk stil mogen staan om te luisteren. De waarde van cultuur is niet iets dat opvalt of zich opdringt, maar iets dat er altijd is. Iets dat verbindt, zonder dat je het doorhebt.
